Ersin KOÇbir yazılımcı blog açamaz mı?

Bugüne kadar iş hayatında yaptığım, ders aldığım veya tekrar tekrar aynı hataya düşüp durduğum durumları özetlemek isterim. Unutmayın, başkalarının hatalarından alınan dersler en ucuz olanlardır. Siz de bu hataları tekrarlıyor olabilirsiniz, tek sözüm var bunları yapmayın…

Yanımda çalışandan tut ortaklarıma bir şey sahibi olsunlar diye direttim, fazlasıyla para kaybettim, ondan önemli çok fazla zaman kaybettim.

Duygusal davranıp kötüye giden işimi bırakmak istemedim. Kangren olmadan kolu kesmek gerektiğini geç öğrendim. Yine bolca zaman ve para kaybı demek bunlar. Gerçi uzun bir süredir fazla düşünmeden kestirip atmayı da öğrendim.

Bedavaya çok fazla bilgi verdim, kendimi bariz kullandırdım. İsteyene hayır demedim ne varsa verdim. Yeri geldi kendi işimi bırakıp bedavaya birilerinin kodunu düzeltirken, sunucusunu adam ederken buldum kendimi.

Vizyonu olmayan kişilerle birlikte yola çıktım, vizyon katmaya çalıştım ama olmadı.

Az birşey vizyonu olduğunu sandığım insanları artık geçmişimde kalan yanlış ve gereksiz kişilerle tanıştırdım, ilk fırsatta benim yerime o yanlış kişileri hem de para uğruna tercih ettiler.

Parası olmayan ama tekniği iyi arkadaşlar ile iş yapayım dedim. Güzel gidecek işler parasızlık nedeniyle sekteye uğradı. Hep beraber zaman ve para kaybına uğradık.

Ofis kurdum, ofisimde çalışanlara ortaklık da teklif ettim daha iyi olmaları için eğitim bile verdim. Ama ilk fırsatta kısa vadede gelecek üç kuruş parayı tercih edip zamanımı ve paramı yine boşa harcamama sebep oldular.

Herkesle iyi geçinmek gibi bir felsefem yok, kavga da etmem pek ama yanlış gördüğümü ilerisini düşünmeden eleştiririm, o eleştiriler nedeniyle kimine göre çok fazla itibar kaybettim. Önemli olan beni tanıyanların bana verdiği değer diyorum ama iş hayatında herkese mavi boncuk dağıtanlar yol alırken ben geride kaldım. Sosyal medyada kavga ettiğim bazı insanlarla bir kahve içerek, sohbet ederek neredeyse kanka bile oldum ama nafile. Bir kısmı iletişim yolunu bile kapattı bana. Keyifleri bilir tabi, ama keşke beni tanımadan iki cümlemle değerlendirip kesip atmasalardı, kin tutmasalardı sebepsiz.

İki tane üniversitemi bitirmeden işe güce projelere odaklandım. Steve Jobs, Bill Gates bile okulu yarıda bırakıyor masallarına ben de aldandım. Askerlik hem de uzun dönem stresi nedeniyle abuk sabuk hallere düştüm. İş yapabilirliğimi kısıtladım, para kazandığım işleri kapattım, psikolojik olarak gereksiz yere kendime zarar verdim. Bana bedelli askerlik ilaç gibi geldi ama ya gelmeseydi halim ne olurdu düşünmek bile istemiyorum.

İlk kez tanıştığım birisiyle kırk yıllık arkadaş gibi samimi olmaktan kendimi alamadım, o kişiyi tanımadan önce konuştuklarımdan o kişiyle ayrı düşünce bazı pişmanlıklar yaşadım.

Zeka seviyesi düşük insanlara tahammül edemediğimi bile bile çevremde bulunmalarına ve bana zarar vermelerine katlandım. Tamam zeka seviyesi herkesin aynı olmaz da o beyinsiz olanları nasıl yanıma yaklaştırdım ben?

Gençliğimde şu an okuduğum kitapları okumadığıma yanarım. Benim 10-15 senede yaşadıklarımı millet kitaplarda yazmış. Boşa demiyor ilk emir “Oku” diye.

Paraya hiç önem vermedim, çoğu zaman borç verdiğimi bile geri alamadım, para hırsı ile bilgimi zamanımı abuk sabuk işlerde kullanmadım.

5 yaşında Fono ile başladığım ingilizce öğrenme işini ortaokul 1 de gördüğüm derslerden beri hiç ilerletmedim (bilgisayar sayesinde artan hariç), eve aldığım setleri okumak öğrenmek yerine boş vakitlerimde film izlemeyi seçtim. Öğrenmenin yaşı yok deniyor ama zor oluyor bunu da öğrendim.

Kısacası çok yanlışlar yaptım ama asla para için adam satmadım…